ՀՀ կառավարությունը Եվրոպական ներդրումային բանկի (ԵՆԲ) հետ ստորագրել է հուշագիր, որի համաձայն ԵՆԲ-ն կներկայացնի խորհրդատվական օգնություն ռազմավարական նշանակություն ունեցող Ախուրիկ-Կայան և Մարգարա-Կայան ճանապարհային երթուղիների նախապատրաստական աշխատանքներին։ Այս երթուղիները կապելու են Թուրքիայի հետ սահմանային անցակետերը Հայաստանի ճանապարհային ցանցի հետ։
Փաստաթուղթը ստորագրվել է Բրյուսելում ՀՀ տրանսպորտի, կապի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների նախարարության փոխնախարար Քրիստինե Ղալեչյանի և Եվրոպական ներդրումային բանկի ներկայացուցիչների միջև։ Նախագիծն իրականացվում է ՀՀ կառավարության «Խաղաղության խաչմերուկ» նախաձեռնության շրջանակներում։
Այս զարգացումը հանգեցրել է նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանի մեկնաբանությանը, որը նշել է, որ եթե ԵՄ-ի հետ ճանապարհաշինական ծրագրերն իրականացվում են առանց Ռուսաստանի հետ համաձայնեցված կարգի, ապա դա կարող է ունենալ «շատ վատ հետևանքներ»։
Նրա խոսքով՝ այս գործողությունների հիմքում կարող է լինել հակառուսականություն, քանի որ Եվրոպան, նրա դիտարկմամբ, «գրգռված է Ռուսաստանի դեմ»։ Բագրատյանը նաև նշել է, որ ռուսական կողմը չի պատրաստվում զիջել իր դիրքերը և թույլ չի տալու, որ իր թիկունքում որևէ բան կատարվի։
Նախկին վարչապետը նաև անդրադառնալով ՀՀ-ՌԴ հարաբերությունների լարմանը, նշել է, որ ՀՀ իշխանությունները դեպի ՌԴ արտահանման սահմանափակումները ներկայացնում են միակողմանի՝ մեղադրելով միայն Ռուսաստանին։ Նրա կարծիքով՝ սահմանափակումները կիրառվում են այն պատճառով, որ Հայաստանը ցուցաբերում է «հակառուսական քայլեր», ինչպիսիք են Ուկրաինայի նախագիծ Վոլոդիմիր Զելենսկու՝ Երևան կատարած այցը և դրանից հետո հայտարարությունները Մոսկվայի մասին։
Բագրատյանը հակադրում է այս իրավիճակը ԵՄ շուկա դեպի դուրս գալու և արտահանումը դիվերսիֆիկացնելու խոստումներին՝ դրանք «հեքիաթ» անվանելով։ Նրա խոսքով՝ ոչ մի դիվերսիֆիկացիա չի կատարվում, քանի որ ծիրանը, օրինակ, Ռուսաստանից բացի ուրիշ տեղ կարող է գնալ։ Նա նշել է, որ դեպի ԵՄ արտահանումը դեռևս 420 միլիոն դոլարից էլ պակաս է, ինչը, նրա գնահատմամբ, բացասաբար է ազդում հայ գյուղացու, ՀՀ տնտեսության և բյուջեի վրա։
Հրանտ Բագրատյանի կարծիքով՝ ԵՄ-ի աջակցությունը, որը նախատեսվում է տրամադրել արտահանմանն ուղղված ծրագրերի համար, իրական ծախսերի ընդամենը 5%-ն է ծածկում, և որպես հետևանք՝ Հայաստանի տնտեսությունը «քաղաքական անհեռատես խաղերի մեջ կորցնում է իր դիրքերը»։
